Dzielenie i wzrost bogactwa
Ricardo uważał, że nie powinno się podnosić cen, ponieważ wpływają one na zahamowanie gospodarki, a podstawą jej rozwoju stanowią zyski. Zajmując się zagadnieniami bogactwa, ograniczał się głównie do ziemi, ponieważ to ona właśnie stanowiła w jego mniemaniu cenny dorobek. Głosił, że właściciele ziemscy powinni pobierać odpowiednie opłaty za użytkowanie ich ziemi, ponieważ jej ilość nie jest ograniczona oraz względnie szybko ulega wyjałowieniu. Natomiast wypłata pracownikom powinna być równa jedynie kosztom ich utrzymania, nie powinni mieć żadnych dodatkowych zysków z tego tytułu, ponieważ pracując na roli dążą do uszlachetnienia. Jego podejście do zagadnienia teorii cen było dość niezrozumiałe. Opierało się głównie na rozdzieleniu towarów na rzadkie i nierzadkie. To była podstawa to od charakteru danego dobra powinna zależeć jego cena. Nie trudno się domyślić że te rzadkie SA zdecydowanie bardziej kosztowne, przez wzgląd na swoją słabą zdolność do pomnożenia. Natomiast o cenie dóbr nierzadkich decyduje paca, niezbędna do jego wytworzenia. Ponad to, Ricardo uważał że pieniądz jako taki nie miał wartości, nabierał ją dopiero po wymianie go na coś pożytecznego.